Robaczki smutkulękusamotności biegają po moim ciele i w środku, gryzą, rozrywają, wbijają się głęboko; głupie pomysły i głupia imaginacja, naiwność, myślenie rzeczy nie do myślenia, noszenie nadziei pod podszewką płaszcza, a potem na dłoni, a potem ona leci leci z wiatrem i znika we wszechświecie nie zostawiając po sobie śladu.
Nareszcie czuję, że nadszedł ten moment, że jestem gotowa na zmianę; mogę wyjść ze swojego zachowawczego ciała i zabarykadowanego umysłu i zrobić krok do przodu. Rozwój. Pasja. Coś dobrego dla świata.
Poznać ludzi o tych samych poglądach, o tym samym podejściu do życia, o tej samej percepcji rzeczywistości. Może wreszcie wreszcie spotkam kogoś kto nie rozstrzela mojego serca
(albo chociaż trochę z tym poczeka).
{this is what makes us girls}
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz